Afscheid, dank en nieuwe start
Lang heb ik nagedacht hoe ik dit stukje zou beginnen… Een spreuk kopiëren die Mart Smeets ook zo vaak gebruikte bij het afgelopen schaatsgala? ‘Partir, c’est mourir un peu’? Zelf een spreuk zoeken, iets in de trant van: ‘Je maakt een stap voorwaarts naar persoonlijke groei, of een stap terug naar veiligheid’? In beide spreuken zit een kern van waarheid, kan ik sinds kort uit persoonlijke ervaring bevestigen. Ik heb besloten te stoppen met de sport die vele jaren het middelpunt is geweest van mijn leven.
En ja, zo’n keuze maken, afscheid nemen van de sport waar je zo’n tijd aan verslingerd bent geweest en waar je zo lang deel van hebt uitgemaakt, dat voelt inderdaad alsof een klein deel van je weggenomen wordt, alsof een deel van je spreekwoordelijk sterft. Maar ik vond dat het tijd werd voor mij om deze stap te maken. Ik heb altijd beseft dat er meer is dan schaatsen en om die reden naast het sporten geprobeerd zo goed mogelijk mijn opleiding te volgen. Met als resultaat dat ik in 2008, weliswaar met een kleine twee jaar vertraging, mijn Bachelor Civiele Techniek heb gehaald. De Master vroeg echter teveel tijd en energie om naast het schaatsen naar tevredenheid te kunnen doen. Dit kwam mijn resultaten (zowel op het ijs als in de studie) niet ten goede en afgelopen seizoen heb ik ook besloten om me volledig op het schaatsen te richten.
Nu wil ik m’n bakens verzetten. Ik wil mezelf in de breedte ontwikkelen, mijn Master halen, activiteiten ondernemen waartegen ik in het verleden vaak “nee” moest zeggen, ik wil verder. Het verbaast me hoe snel mijn dagen zich vullen sinds ik gestopt ben met schaatsen. Ik kan me nu heel erg goed voorstellen dat mensen zeggen: “Ik moet echt tijd vrijmaken om te kunnen sporten”. Dat sporten schiet er zo snel bij in! Ik zal hier nog zeker mijn ritme een beetje in moeten vinden.
Rest mij niets anders dan al de mensen te bedanken die mij in alles gesteund hebben. Dat zijn er ontzettend veel en als ik ze allemaal zou proberen op te noemen, zou ik er zeker een aantal vergeten. Dus ik houd het binnen de perken. Ik wil mijn sponsors bedanken. Zij hebben het de afgelopen seizoenen mogelijk gemaakt dat ik me volledig kon storten op mijn passie. LifeScan/OneTouch is twee jaar lang mijn hoofdsponsor geweest. Daarnaast heb ik dankzij bijdragen van de TU Delft, Van Vliet Contrans, L.C. van Buijtene Transport, Stoep Assurantiën en Meijer Roses de afgelopen jaren mijn benodigde budget bijeen kunnen krijgen. Ik wil ook even stilstaan bij mijn ploeggenoten. Mensen waarmee ik zoveel opgetrokken heb, dat je ze toch een beetje als je familie gaat beschouwen. Via dit bruggetje kom ik bij de personen die ik speciaal wil bedanken: mijn familie die zo ontzettend veel betekend heeft voor mij in mijn actieve sportcarrière en natuurlijk ook daarbuiten. Zonder hen was het niet mogelijk geweest. Dank jullie wel allemaal, mede dankzij jullie heb ik mij kunnen ontwikkelen tot wie ik nu ben. En vanaf dat punt ga ik nu verder, ik heb er zin in.
Michael
